|
Aleksander Gryko - minęło 100 lat od narodzin |
|
Napisał Piotr G. Gryko
|
 Urodził się w Michałowie niedaleko Białegostoku na początku 25 września 1907 roku. Od kilkunastu lat nie ma go juz wśród nas - ponad czterdzieściorga dzieci, wnuków i prawnuków. Swoje aktywne życie zmieścił w 76 latach, które przeżył zgodnie z zasadami w ktore wierzył.
Do tej pory nie udało się dotrzeć do jego oryginalnych metryk urodzenia. W parafiach katolickich i prawosławnych leżących w najbliższym sąsiedztwie Michałowa nie przetrwały do tej pory żadne księgi. W związku z tym nie udało się znaleźć żadnych informacji o jego ojcu, który prawdopodobnie nawet nie uczestniczył w chrzcie Aleksandra - nazwisko zapisane w dokumentach zostało nadane po ojcu chrzestnym.
Z matką i
ojczymem (po którym jego młodsze rodzeństwo miało na nazwisko Szwarc)
wyjechał na Ukrainę do Symferopolu. Mieszkał też przez jakiś czas w
Moskwie, a po zarazie jaka nawiedziła to miasto ruszył samotnie na
piechotę w powrotną drogę do Polski. Po długiej wędrówce, zatrzymał się w Białymstoku gdzie mieszkał u rodziny i terminował u szewca.
   Działał aktywnie w polskim harcerstwie. Był bliskim znajomym Stanisława Moniuszko. Razem byli instruktorami na obozach w Pólku nad Supraślą, a także nad Niemnem.
Kiedy zabrakło w mieście pracy zatrudnił się w Czarnej Wsi Kościelnej w cegielni/garncarni. Tam też poznał swoją przyszłą żonę i matkę rodziny Gryko. Aleksander Gryko i Amelia z domu Siemienowicz wychowali 5 córek i 3 synów.
Podczas II Wojny Światowej uczestniczył w kampanii wrzesniowej w pułku ułanów. Później aktywnie działał w polskim podziemiu. Związany był z AK, NSZ, WiN.
Po wojnie nękany przez służby bezpieczeństwa, wielokrotnie przesłuchiwany i aresztowany. Więziony. W ramach małej amnestii w 1956 roku wypuszczony z więzienia.
Do końca swojego życia nie zaakceptował ustroju panującego w Polsce po II Wojnie Światowej i wielokrotnie dawał temu wyraz.
|
|
Ostatnia aktualizacja ( poniedziałek, 09 czerwiec 2008 )
|
Aktualności 